Kolejny rok na hokejowym"organizmie" testujemy nowy system rozgrywek. Tak jakby on miał stanowić jedyne panaceum na poprawę polskiego hokeja. Owszem, dobry, przejrzysty system rozgrywek jest ważny, ale nie decydujący. A do tego nie można go zmieniać bez przynajmniej dwuletniego okresu wyprzedzenia.

Początek sezonu przyznaje rację zwolennikom poszerzenia ekstraligi. Wyników dwucyfrowych nie zanotowano. Dla odmiany wiele niespodzianek. Takich jak porażka mistrza Polski z Naprzodem Janów, czy TKH Toruń z KH Sanok. Uznano już, że w ekstralidze każdy może wygrać z każdym. Ale czy ta tendencja się utrzyma? Czołowe zespoły powoli się rozkręcają. Poza tym widać, że w meczach ze słabszymi rywalami nie grają na pełnych obrotach. Zaszły wreszcie w tych drużynach spore zmiany kadrowe i o zgraniu poszczególnych formacji jeszcze mowy być nie może. I jakby tego było mało, mocno jest zakorzeniona w mentalności tak zawodników, jak i trenerów czy działaczy, opinia, że tak po prawdzie, to pierwsze dwie rundy gra się "o nic", a wszystko rozstrzygnie się w play off. Punkty z fazy pierwszej nie zaliczają się do kolejnej (podział na grupy 1 - 6 i 7 -10). I może dojść do paradoksalnej sytuacji, że zespół, który zajmie nawet ostatnie, ósme miejsce przed decydującą fazą, jeżeli dostatecznie się wzmocni w grudniu, to może zdobyć nawet złoty medal. Teza wydaje się abstrakcyjna, ale w naszych warunkach nie niemożliwa.

Obecny sezon jest przejściowy również w sprawie transferów. Tak po prawdzie, to konia z rzędem temu, kto wie dlaczego wprowadzono ten okres przejściowy i czemu to miało służyć? Przecież na opracowanie zasad (zgodnych z prawem Bosmana) wystarczyłby tydzień. Dlatego też, gdyby nie zapaść finansowa Dworów Unii Oświęcim, to rotacje w składach byłyby niewielkie, a dotyczyłyby głównie powrotów z wypożyczeń oraz obcokrajowców. Transferów czołowych hokeistów w kraju było niewiele. Z oczywistych względów. Ich "właściciele" wiedząc, że za rok nie będą już mieli "prawa" do swoich graczy - kontrakty w hokeju są z reguły roczne - stawiali ceny zaporowe. Czy to oznacza, że za rok, kiedy zacznie obowiązywać prawo Bosmana, kadry naszych zespołów zmienią się radykalnie. Wątpliwe. Po prostu siła finansowego przebicia większości klubów jest niewielka, a czołowych mocno ograniczona.

Wprowadzenie przejrzystego prawa transferowego, dwuletnia umowa z TVP (pierwsza relacja stała na bardzo wysokim poziomie), praca nad powrotem do rozgrywek Centralnej Ligi Juniorów, a może w przyszłości doprowadzenie do tego, że wszystkie przepisy PZHL dotyczące rozgrywek, kar itd., staną się na tyle przejrzyste, iż nie będą dopuszczeć dowolnej ich interpretacji - to są sygnały dające nadzieję, że polski hokej zacznie wydobywać się z apatii. Silna liga oznacza silną reprezentację. I może tutaj znajdą się sponsorzy. A szkoleniowiec kadry nie będzie przed każdym zgrupowaniem ogłaszał nie tyle listę powołanych, ile życzeń - bo ilu powołanych przejedzie, pozostaje z reguły niezgłębioną tajemnicą. Nie można również zapomnieć o sędziowaniu. Zawodnicy, trenerzy i działacze muszą zdać sobie sprawę, że hokejowy świat już dawno wydał wojnę brutalności i chamstwu na lodzie. A coraz to nowsze przepisy mają sprawić, by gra stała się szybsza, płynniejsza i przejemniejsza w oglądaniu. Bo w końcu dla kibiców grają hokeiści.